İçinde yaşadığımız çağın en büyük çelişkilerinden biri, bilgiye ulaşmanın hiç olmadığı kadar kolaylaşmasına rağmen doğru bilgiye ulaşmanın giderek zorlaşmasıdır. Birkaç saniyede binlerce kaynağa erişebildiğimiz bu dünyada herkesin söyleyecek bir sözü, verecek bir tavsiyesi, açıklayacak bir teorisi var. Birkaç video izleyen psikolog, birkaç haber okuyan siyaset uzmanı, iki paylaşım gören tarihçi kesiliyor. Üstelik bütün bunları büyük bir özgüvenle yapıyor.
Peki, gerçekten bu kadar çok şey mi biliyoruz, yoksa bilmediklerimizin farkına varamayacak kadar mı emin konuşuyoruz?
Sosyal medya bilgiye ulaşmayı kolaylaştırdı ancak uzmanlıkla kişisel kanaat arasındaki sınırları da bulanıklaştırdı. Yıllarca eğitim almış, araştırmış, emek vermiş insanların görüşleriyle birkaç dakikalık video izleyenlerin yorumları aynı kesinlikle dolaşıma giriyor. Artık bazıları için bilgi sahibi olmak, bir konuda birkaç paylaşım görüp fikir yürütmekten ibaret.
Oysa bilmek; sorgulamak, araştırmak, karşılaştırmak ve gerektiğinde yanılabileceğini kabul etmektir. Gerçek bilgi insanı kibirli kılmaz, aksine daha temkinli yapar. Çünkü öğrenen insan, öğrendikçe bilmediklerinin ne kadar çok olduğunu fark eder.
Bugün herkesin her konuda fikri var ama çok az insan gerçekten dinliyor. Tartışmalarda amaç gerçeğe ulaşmak yerine haklı çıkmak, öğrenmek yerine karşı tarafı susturmak olmuş durumda. Bir doktorun yıllarca edindiği tecrübe internet yorumlarıyla sorgulanıyor, uzmanlık gerektiren konularda hiçbir sorumluluk taşımadan kesin hükümler veriliyor.
Elbette herkesin düşünmeye, sorgulamaya ve fikir belirtmeye hakkı var. Ancak fikir sahibi olmakla bilgi sahibi olmak arasında büyük bir fark var. Bilmediği konuda ahkâm kesmek, özgüven değil, bilgisizliğin farkında olmamaktır.
Bana sorarsanız çağımızın en büyük ihtiyacı daha fazla konuşan insan değil, daha çok dinleyen ve öğrenmeye açık insan yetiştirmektir.
Çünkü cahaletin en tehlikeli biçimi, insanın her şeyi bildiğine inanmasıdır.
Haftaya başka bir konuda buluşmak dileğiyle hoşça kalın sevgiyle kalın.
