Bugün bir fotoğrafa bakıp “Gerçek mi?” diye soruyoruz.
Bir videoyu izleyip “Bu gerçekten yaşandı mı?” diye düşünüyoruz.
Bir ses duyup “Gerçekten o mu konuşuyor?” diye şüphe ediyoruz.
Çünkü artık gördüğümüz her şey, gerçekten gördüğümüz şey olmayabilir.
Yapay zekâ yalnızca hayatımızı kolaylaştırmıyor; gerçek ile sahte arasındaki çizgiyi de giderek siliyor.
Bir insan hiç gitmediği bir yerde bulunmuş gibi gösterilebiliyor. Hiç söylemediği bir söz ağzından çıkmış gibi duyulabiliyor. Bir fotoğraf, hiç yaşanmamış bir anıyı gerçekmiş gibi önümüze koyabiliyor.
Ve biz aynı soruya dönüyoruz:
“Buna gerçekten inanabilir miyim?”
Çağımızın en büyük krizlerinden biri teknoloji değil, güven krizi.
Çünkü görüntüye güvenemediğimiz, sese inanamadığımız, gördüğümüzü doğrulamak zorunda kaldığımız bir dünyada yalnızca gerçeklik duygumuzu değil, birbirimize olan güvenimizi de kaybediyoruz.
Eskiden bir insanın söylediği söze inanırdık.
Şimdi önce kaynağını araştırıyoruz.
Eskiden bir fotoğraf bir anın kanıtıydı.
Şimdi fotoğrafın kendisinin kanıtlanması gerekiyor.
Teknoloji sahteyi kusursuzlaştırdıkça, gerçek olanın değeri artıyor.
Geleceğin en kıymetli özelliği zekâ olmayacak. Hız olmayacak. Kusursuzluk hiç olmayacak.
Gerçek olmak olacak.
Yapay zekâ kusursuz bir yüz yaratabilir. Kusursuz bir ses taklit edebilir. Kusursuz cümleler kurabilir.
Ama insanın en değerli tarafı kusursuz olmamasıdır.
Hata yapmasıdır.
Tereddüt etmesidir.
Çelişmesidir.
Gözlerinin içine bakıldığında gerçekten orada olmasıdır.
Günün birinde iş ilanlarında “deneyimli eleman aranıyor” yerine başka bir cümle görebiliriz:
“Gerçek insan aranıyor.”
Çünkü teknoloji gerçeği taklit etmeyi öğrendikçe, gerçek olmak başlı başına bir ayrıcalığa dönüşüyor.
Asıl korkmamız gereken yapay zekânın insan gibi görünmesi değil.
İnsanın, yapay zekâ kadar sahte görünmeye başlaması.
Gerçek insan aranıyor.
Çünkü artık en zor bulunan şey, gerçeğin kendisi.
Haftaya başka bir konuda buluşmak dileğiyle hoşçakalın sevgiyle kalın.
